نوروز یک اتفاق مهم است. یک اتفاق بسیار مهم. آن‌قدر که از روزها قبل برای آمدنش آماده می‌شویم. با کاشت سبزه، خانه‌تکانی، چارشنبه‌سوری و آتش‌افروزي و ... به استقبالش می‌رویم. همه‌ی این کارها ما را به درک آن لحظه‌ی مهم، هدایت می‌کند؛ و مقدمه‌ای است برای رسیدن به آن زمانی که همه چیز در وضعیت آرمانی خویش قرار می‌گیرد. نوروز، بازآفرینی جهان اهورایی و روزگار جمشیدی است. بازنمایی آن زمان ازلی. در این لحظه‌ی حیاتی، ارتباط زمین با آسمان برقرار می‌گردد. هر چیز اهریمنی، مخل و مانع این ارتباط است. پس باید نشانه‌های اهریمنی را از میان برداشت؛ این است که همه‌جا را گردگیری می‌کنیم، به نظافت خویش می‌پردازیم، لباس نو به تن می‌نماییم، کدورت‌ها را فراموش کرده و آشتی می‌کنیم. در گذشته حتی ظروف سفالین کهنه و ترک‌خورده را به دور می‌انداختند و ظروف نو جایگزین می‌کردند. و در يك كلام خانه‌ي گل و خانه‌ي دل را مي‌تكانيم تا از پلشتي اهريمن، پاك گردد و آن رویداد مهم، ممکن گردد. نوروز، جشن پیروزی اهورامزدا بر اهریمن است. این اندیشه‌ی ایرانی علیرغم همه‌ی تاخت و تازها و تاراج‌ها در گذر روزگاران، زنده باقی مانده است؛ و پایدار خواهد ماند.

 

چنین جشن فـرخ از آن روزگـار              به ما ماند از آن خسروان یادگار